13 listopada 1982, Las Vegas. Walka o mistrzostwo świata w wadze lekkiej między Ray Mancini a Duk-koo Kim skończyła się w czternastej rundzie. Kim zmarł pięć dni później.
W następnym miesiącu WBC ogłosiła, że walki o tytuł mistrza świata zostaną skrócone z piętnastu rund do dwunastu, i wprowadziła to od 1 stycznia 1983. WBA poszła tym śladem w październiku 1987, IBF w czerwcu 1988.
Trzy rundy znikły. Co się zmieniło?
Jeśli podzielić zbiór na roku zmiany i porównać wprost, wychodzi to.
Wszystkie walki, podział na roku 1988
Walki zrobiły się krótsze, a zakończeń przed czasem przybyło. Wygląda to na ciekawy wynik. Jest błędny.
Spośród 36,677 walk po lewej 16,504 pochodzi sprzed 1960 roku. Tamta epoka kończy się przed czasem w 35.5% przypadków, a jej zapisy powstawały inaczej niż dzisiejsze. Po prostu w jednej połowie jest bardzo dużo starych danych, i z regulaminem nie ma to nic wspólnego. Jeśli obie strony ograniczyć do 1960 roku i później, różnica spada z 10.7 punktu do 1.1 punktu.
Na dwanaście rund przeszły tylko walki o tytuł mistrza świata. Reszta i tak była wyznaczana na dziesięć rund lub mniej. Jeśli więc wziąć to, jak zmieniły się walki mistrzowskie, i odjąć to, jak w tych samych latach zmieniły się wszystkie pozostałe, efekt epoki się znosi.
Do tego wyrównuje się dystans. Dziesięciorundowa walka z lat siedemdziesiątych i dziesięciorundowa z lat dziewięćdziesiątych trwają tyle samo.
Walki mistrzowskie wyznaczone na 15 rund i walki bez tytułu wyznaczone na 10 (w nawiasach liczba walk)
Walki mistrzowskie kończyły się przed czasem o 9.0 punktu rzadziej, podczas gdy w tych samych latach walki bez tytułu o 2.8 punktu częściej. Różnica wynosi 11.8 punktu i to jest oszacowanie tej części, którą można przypisać regulaminowi. Cztery różne sposoby zbudowania porównania mieszczą się między -11.5 a -16.0 i żaden nie zmienia znaku.
Czyli odpowiedź była odwrotna. Walki zrobiły się krótsze, a zakończeń przed czasem ubyło.
Walki przerwane w 13, 14 lub 15 rundzie (bez decyzji)
Kolejność, w jakiej ruszały się federacje, widać wprost w liczbach. WBC przeszła na dwanaście w 1983 roku; piętnastorundowe walki WBA i IBF trwały od 1984 do 1987; w 1988 prawie ich nie zostało; a od 1989 idzie jedenaście kolejnych roczników z zerem. Liczby roczne są jednocyfrowe i nie należy ich czytać rok po roku, ale wygładzone w blokach pięcioletnich spadają 10.98 → 3.12 → 0.00.
Znikły nie tylko rundy od 13 do 15. Zmieniła się sama dwunasta.
Udział walk kończących się w tej rundzie (walki mistrzowskie, epoki wyrównane)
W walce na piętnaście rund dwunasta to kolejna runda trochę za połową i kończyło się tam 5.2% walk. W walce na dwanaście jest ostatnia, a wartość wynosi 2.1% — mniej niż połowa. W dziesięciorundowych walkach bez tytułu nie ma niczego podobnego.
Runda o tym samym numerze jest czymś innym w zależności od tego, czy przed nią zostały jeszcze trzy rundy.
W przeliczeniu na sto walk znikło 13.9 zakończeń od dwunastej rundy wzwyż. Trafiły tutaj:
11.9 walki więcej doszły do decyzji sędziów (po odjęciu zmiany w walkach bez tytułu).
2.2 walki więcej skończyły się w jedenastej rundzie lub wcześniej (to samo odjęcie).
To prawie w całości decyzje. Walki, które zostałyby przerwane, dochodziły do kart sędziowskich na nogach.
Prawdopodobieństwo, że walka skończy się między drugą a jedenastą rundą, nie drgnęło. Różnice rozsypują się wokół jednego punktu w obie strony i nie trzymają znaku. Tezy, że przy dwunastu rundach rusza się ostrzej od początku, w tych danych nie widać.
Nie rozstrzygnęło się też, czy faworyt zaczął wygrywać łatwiej. W walkach mistrzowskich wyżej notowany wygrywał po zmianie o 3.4 punktu częściej; w walkach bez tytułu o 5.0 punktu. Po odjęciu znak odwraca się nieznacznie, a pasma różnicy notowań nie zgadzają się między sobą.
To pytanie zostało bez odpowiedzi.
Walki mistrzowskie, które w epoce piętnastu rund skończyły się w trzynastej rundzie lub później, mają nazwiska.
Wszystkie pięć przy dwunastu rundach skończyłoby się na punkty.
Nie można powiedzieć, że spadek spowodowało dwanaście rund. Można powiedzieć, że wokół zmiany walki mistrzowskie spadły o 12 punktów względem walk bez tytułu. Inne rzeczy, które w tych samych latach dotknęły wyłącznie walk mistrzowskich — telewizja, próg, przy którym sędzia przerywa, rozdrobnienie kategorii wagowych — nie są tu wydzielone. A śmierć Kima, bezpośrednia przyczyna zasady dwunastu rund, musiała jednocześnie zmienić inne praktyki bezpieczeństwa. Tego nie da się rozdzielić nawet co do zasady.
O czasach sprzed 1960 roku nie można powiedzieć zupełnie nic. W tamtej epoce nie ma ani jednego oznaczenia tytułu mistrza świata, więc rama tego tekstu tam nie sięga.
Walka zapisana jako nietytułowa mogła być tytułową. Oznaczenie czyta się z kolumny uwag i wyłapuje ono 78% takich walk w latach siedemdziesiątych i 50% w sześćdziesiątych.
Źródłem są tabele bilansów z Wikipedii. Dla walk mistrzowskich są opracowane bogato, dla reszty ubogo. To, że same zapisy powstają inaczej dla obu grup, jest obciążeniem, którego żadna kontrola tutaj nie usunęła.
Liczby w tym artykule opierają się na danych z 21 września 2026. Dane są aktualizowane na bieżąco, więc ostatnia cyfra może różnić się od bieżącego zestawienia.